Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2010/6672 K.2012/3135

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 27.05.2008 gün ve 87/150 sayılı kararında da açıklandığı üzere; sanıkların sübuta eren, başkasına ait kimlik bilgileri ile katılan bankaya başvurarak şifresiyle birlikte sahte kredi kartları alıp bu kartlarla alışveriş yapmaları biçiminde gerçekleşen eylemlerinin, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK’nun 504/3. maddesinde öngörülen "nitelikli dolandırıcılık" ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nun 245/3. maddesinde düzenlenen "banka ve kredi kartlarının kötüye kullanılması" suçlarını oluşturduğu,

765 sayılı TCK’nun 504/1 ve 80. maddeleri uygulanarak hükmolunan cezaların, 5237 sayılı TCK’nun 245/3 ve 43/1. maddeleri hükümlerine göre hükmolunacak cezadan açıkça sanıklar lehine olduğunun anlaşılması ve 765 sayılı TCK’nun 504. maddesinin 1. fıkrası ile 3. fıkrasında öngörülen ceza miktarlarının aynı olması karşısında.

5252 sayılı Kanunun 9/3. maddesi uyarınca 765 sayılı TCK’nun 504/3, 80 ve 5237 sayılı TCK’nun 245/3, 43/1. maddeleri uyarınca karşılaştırma yapılmadan, 765 sayılı TCK’nun 504/1, 80. maddeleri ile 5237 sayılı TCK’nun 245/2, 43/1. maddeleri karşılaştırılarak yazılı şekilde uygulama yapılmasındaki isabetsizlik sonuca etkili görülmemiştir.

Ceza süresi itibariyle 5728 sayılı Yasayla değişik CMUK’nun 231. maddesinin uygulanması olanağı bulunmayan sanıklar hakkında toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıkların suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezaları artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ...müdafiinin bir sebebe dayanmayan, sanık ... müdafiinin lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine,