Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2011/10472 K.2011/20391

2- 765 sayılı TCY 503/1, 80, 522 md.leri uyarınca 1 yıl 4 ay 10 gün hapis ve 19.883 YTL adli para cezası

I-5237 Sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “dolandırıcılık” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu,

suç tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının 22.10.2003 suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK’nun 321 maddesi uyarınca BOZULMASINA,

ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve CMK’nun 223/8. maddeleri gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

II-Sanık ve müdafiinin resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarına gelince:

1-Hükme esas alınan ve Samsun 1. İcra Mahkemesinin 2005/76 esas 2005/238 karar sayılı dosyasında, imzanın senetlerde borçlu gözüken ...’ün eli ürünü olmadığına ilişkin bilirkişi raporunun onaysız fotokopiden ibaret olup anılan raporun değerlendirmeye ilişkin 2. sayfasının da dosya arasında bulunmadığının anlaşılması karşısında; anılan raporun onaylı örneği getirtilmeden ve belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdir ve tayini hakime ait olup suça konu senetlerin aslı celp edilerek belgelerde bu konuda gözlemde bulunulmadan, eksik incelemeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre:

2- Sanığın borcuna karşılık katılana, 22.10.2003 tanzim, 30.10.2003 ve 30.11.2003 ödeme tarihli iki adet bononun sahte olarak düzenlenip aynı anda verilmesinden ibaret olayda, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 80. maddesinin koşulları oluşmakta ise de, farklı bir düzenleme getiren 5237 sayılı TCK.nun 43. maddesinin uygulanabilmesi için “bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi” gerektiği, aksi halde suçun, aynı anda bir kişiye karşı birden fazla işlenmesi halinde teselsülün gerçekleşmediğinin kabulü gerektiğinden,

5237 sayılı TCK.nun 7/2 maddesi de gözetilerek, her iki yasanın olaya ilişkin tüm hükümleri uygulanarak, cezanın kişiselleştirilmesinden sonra lehe yasanın tespiti gerekirken, 5237 sayılı Yasanın 43. maddesinin aleyhe olduğundan bahisle yazılı şekilde karar verilmesi,