Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2011/10893 K.2011/21472

Resmi belgede sahtecilik ve dolandırıcılık suçlarından hükümlü ...’ın yargılanması sonunda.

Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.05.2006 gün ve 2005/591 Esas, 2006/187 sayılı kararı ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca lehe yasa belirlenerek, mahkûmiyete hükmolunduğu ve bu karar Dairemizin 04.06.2007 gün ve 3216/3824 sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmak suretiyle kesinleşerek infaza başlandığı,

08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik CMK’nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının takdir ve değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması nedeniyle Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 17.03.2008 gün ve aynı sayılı ek kararı ile hükümlünün, CMK’nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinden yararlanmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilip, iş bu kararın 17.04.2008 tarihinde hükümlüye tebliğine karşın süresinde yasa yoluna başvurulmadığı,

ancak hükümlünün cezaevinden gönderdiği 10.06.2008 tarihli dilekçesiyle vaki “01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren lehe yasalardan yararlanma istemi” üzerine Mahkemece 04.07.2008 gün ve aynı sayılı ek karar ile 5237 sayılı TCK ve 5728 sayılı Yasa ile yapılan değişiklikler yönünden istemlerin reddine karar verildiği ve bu kararın hükümlüye 12.09.2008 tarihinde tebliğ edilerek hükümlünün süresinde verdiği 18.09.2008 tarihli dilekçesiyle yasa yoluna başvurduğu anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK’nun lehe hükümlerinin uygulanıp uygulanmadığı yönünden denetim yetkisinin Yargıtay ilgili Ceza Dairesine ait olması,

hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünden vaki yasa yoluna başvurunun da itiraz mahiyetinde bulunması ve merciince incelenmesi gerektiği cihetle, Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 15.12.2008 gün ve 2005/591 Esas, 2006/187 sayılı ek kararının hukuki değerden yoksun bulunduğu anlaşılmakla, hükümlünün 04.07.2008 tarihli ek karara yönelik yasa yoluna başvurusu ile ilgili olarak yapılan incelemede;

1-Erzurum 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 08.05.2006 gün ve 2005/591 Esas, 2006/187 sayılı kararı ile 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca lehe yasa belirlenerek, mahkûmiyete hükmolunmuş ve bu karar Dairemizin 04.06.2007 gün ve 3216/3824 sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmak suretiyle kesinleşmiş olduğundan, hükümlünün 5237 sayılı TCK hükümlerinin uygulanması isteğine ilişkin 10.06.2008 günlü dikeçle ile vaki isteminin reddine dair verilen 04.07.2008 gün ve 2005/591 Esas, 2006/187 sayılı ek kararda bir isabetsizlik bulunmadığından, hükümlünün yerinde görülmeyen temyiz istemlerinin reddiyle anılan ek kararın istem gibi ONANMASINA,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 03.02.2009 gün ve 250/13 sayılı kararında açıklandığı üzere; 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun geçici 1/2. maddesinde yazılı “Bu Kanun yürürlüğe girdiği tarihten önce kesinleşmiş ve infaz edilmekte

olan mahkûmiyet kararları hakkında, lehe kanun hükümleri, hükmü veren mahkemece 13.12.2004 tarihli ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 98 ilâ 101 inci maddeleri dikkate alınmak ve dosya üzerinden incelenmek suretiyle belirlenir.

Ancak, hükmün konusunun herhangi bir inceleme, araştırma, delil tartışması ve takdir hakkının kullanılmasını gerektirmesi halinde inceleme, duruşma açılmak suretiyle yapılabilir” hükmüyle 5275 sayılı Kanunun 98 ilâ 101. maddelerine atıfta bulunulduğu, anılan Kanunun 101/3. maddesinde ise, Bölge Adliye Mahkemesi veya Yargıtay’dan başka mahkemeler tarafından verilmiş olan bu kararlara karşı itiraz yoluna gidilebileceğinin hükme bağlandığının anlaşılması karşısında.