Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2011/11827 K.2011/23785

Sanığın iş yerinde yapılan aramada, yetkilisi olduğu şirkete özel güvenlik şirketi kurma yetkisi ve izni verilmediği halde verilmiş gibi valilik onaylı "özel güvenlik teşkilatının tescil belgesi" ve emniyet müdürlüğü tarafından düzenlenmiş gibi "tescil belgesi" düzenleyip asarak kullandığının, Mersin Meski Genel Müdürlüğü'nün açtığı ihaleye katılabilmek için bu belgeleri Mersin 2. Noterliği'ne onaylatıp, Mersin Limanı Vergi Dairesi'nce düzenlenmiş gibi "vergi borcu yoktur", SSK Mersin Sigorta Müdürlüğü tarafından verilmiş gibi "prim borcu yoktur" belgelerini sahte düzenleyip kullandığının iddia ve kabul olunmasına karşın;

sanığın işyerinde 18.02.2000 tarihinde ele geçen ve emanete alınan tescil belgelerinde noter onayının bulunmaması nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 350. maddesi kapsamındaki belgelerden olduğu, sahteciliğe konu vergi borcu ve SSK.'ya prim borcu olmadığına ilişkin belgelerin ise TCK.nun 355. maddesinde öngörülen belgeler niteliğinde bulunduğu ve aynı yasanın 356. maddesinde yaptırıma bağlandığı,

"özel güvenlik teşkilatının tescil belgesi" ve "tescil belgesi" nin noterliğe 04.11.1999 tarihinde aslının sureti olarak onaylatılması ve Mersin 2.Noterliği'nin cevabi yazısında noter onayı bölümünde herhangi bir sahteciliğin bulunmadığının belirlenmesi karşısında, anılan belgelerin notere onaylatılmasının belgenin niteliğini değiştirmeyeceği, Mersin Büyükşehir Belediyesi'nin 22.02.2000 gün ve 020/20 sayılı yazısında 24.12.1997 tarihinde yapılan ihalenin sanık tarafından kazanıldığı, sözleşme süresinin 29.02.2000 tarihinde sona ereceği, yeni ihaleye katılması için sanığın şirketine teklif verilmediğinin belirtilmesi,

noter onaylı "özel güvenlik teşkilatının tescil belgelerinin" kullanma tarihinin 17.02.2000, onaysız asıllarının yakalanma tarihinin 18.02.2000 olduğu; suça konu belgelerin 765 sayılı TCK.nun 350 ve 356. maddeleri kapsamında bulunduğu gözetilip düzenlenme ve kullanma tarihleri nazara alındığında suç tarihlerinden hüküm tarihine kadar anılan yasanın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımı süreleri gerçekleştiği halde suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği suçundan mahkumiyet hükmü kurulması yasaya aykırı ise de;

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen değişen niteliğine göre “ruhsatnamede ve şehadetnamede sahtecilik” suçlarının yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu;

olay tarihinde yürürlükte bulunan ve sanık lehine olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suçların işlendiği 17.02.2000-18.02.2000 tarihlerinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,