Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2011/13180 K.2013/8316

TCK.nun 202/2, 43/1, 58/6, 53/1. maddeleri uyarınca 1 yıl 9 ay hapis, hak yoksunluğu, cezanın mükerrirlere özgü rejime göre infazı

I- Sanık hakkında "6136 sayılı Yasaya muhalefet" suçundan kurulan hükme yönelen sanığın temyiz itirazlarının yapılan incelemesinde;

5219 sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 1412 sayılı CMUK'nun 305. maddesindeki temyiz kesinlik sınırının 21.07.2004 tarihinden itibaren 2.000 YTL’ye çıkartılmış olması karşısında, sanık hakkında “6136 sayılı Yasaya muhalefet” suçundan hükmolunan ve kesinlik sınırının altında kaldığı anlaşılan adli para cezalarıyla mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın suç vasfına ilişkin olmayan vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 305 ve 317. maddeleri uyarınca REDDİNE,

II- Sanık hakkında "resmi belgede sahtecilik", "resmi belgeyi bozmak" ve "mühürde sahtecilik" suçlarından kurulan hükümlere yönelen sanığın temyiz itirazlarına gelince;

1- Suç tarihinde sanığa ait depoda yapılan arama neticesinde farklı kişiler adına düzenlenmiş nüfus cüzdanı, sürücü belgesi, taşıt kullanma belgesi, motorlu araç trafik belgesinin ele geçirilerek, bunlardan iğfal kabiliyeti bulunanlar hakkında resmi belgede sahtecilik ve mühürde sahtecilik; bulunmayanlar hakkında ise resmi belgeyi bozmak suçlarından sanığın cezalandırılması talebiyle açılan davada; belgelerde aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdir ve tayininin hakime ait olmasına göre; suça konu belge asılları getirtilerek bu konuda gözlemde bulunulması, aldatma yeteneği bulunup

bulunmadığının karar yerinde açıklanıp tartışılması ve denetime olanak sağlayacak şekilde belge asıllarının dosya içinde bulundurulması; aldatma yeteneği bulunan belgelerin resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturup bu belgelerde bulunan mühürlerin belgenin zorunlu ve tamamlayıcı unsuru olup ayrıca mühürde sahtecilik suçunun oluşmayacağı; belgelerden aldatma yeteneği bulunmayanlara ilişkin olarak sanığın amacının irdelenmesi;

suça konu belgelerin çoğunda fotoğraf değişikliği yoluyla yapıldığı anlaşılan tahrifat işlemlerinde sanığın kastının belgeyi bozmaktan ziyade belge içindeki gerçeği değiştirerek kullanmak olabileceği değerlendirilerek bu halde "resmi belgeyi bozmak" suçunun oluşmayacağıda tartışılmadan eksik araştırma sonucu suç vasıflarında da yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hükümler kurulması,

2- 15.06.2006 tarihli arama tutanağında yer alan ve İzmir Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünce düzenlenen 18.08.2006 tarihli raporun 1 numaralı maddesinin “D, E, F” bentlerinde geçen araç plakaları.

3, 4 ve 5 numaralı maddelerinde geçen soğuk mühür kalıpları ile 04.12.2006 tarihli raporda geçen “Aydın Köşk 3. İcra Müdürlüğü” kaşesinin sahte olduklarının ve plakaların iğfal kabiliyeti bulunduğunun belirtilmesi karşısında; bu plaka ve soğuk mühür kalıpları ile ilgili ne gibi işlem yapıldığı, açılmış bir dava bulunup bulunmadığının araştırılması, yine sanığın temyizinde bahsettiği ve iddianamede yer alan birkısım sahte kimliklerle vekaletname düzenlenmesi konulu olduğunu belirttiği İzmir 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/58 esas sayılı dosyasının getirtilip incelenmesi olanaklı ise dava dosyalarının birleştirilmesi,

birleştirilmemesi halinde bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dosya arasına alınması, toplanan delillerin sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken. 01.08.2006 tarihli iddianameyle dava açılmayan belgeleri de içerir şekilde ayrım yapılmaksızın adli emanette kayıtlı bulunan plaka, numaratörler ve belge akibetleri hakkında karar verilmesi;

3- Kabule göre de;

Sanığın adli sicil kaydında yer alan hükümlülük kayıtlarından en ağır cezayı içeren Menderes Asliye Ceza Mahkemesinin 17.11.1998 tarih ve 1998/107-237 e-k sayı ve 12.08.2004 tarihinde yerine getirilen hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeyerek, yazılı şekilde daha hafif cezayı içeren hükümlülüğe göre uygulama yapılması,

4- Suç konusu araç plakaları, soğuk mühür kalıpları, rakam ve harf numaratörlerinin dosyada delil olarak saklanması yerine müsaderesine hükmedilmesi;