Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2011/1431 K.2013/1550

1-Dosyada mevcut vergi suçu ve vergi inceleme raporlarından defter ve belgelerin ibrazı için çıkartılan yazının işyeri adresinde yeğenine tebliğ edilmiş olması sebebiyle faaliyetini sürdürdüğü anlaşılan sanığa 213 sayılı Vergi Usul Yasasının 139/2. maddesinde öngörülen istisnalardan birinin varlığı önceden belirlenmeden yapılan tebligatın hukuki geçerliliği bulunmadığı cihetle, yüklenen suçun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesi,

Kabule görede;

2-Defter ve belgelerin istem yazısının, yeğeni ...'a tebliğ edilmesi nedeniyle sanığın tebligattan haberdar olmadığını savunması karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti için suç tarihi itibari ile ...'ın iş yerinde çalışıp çalışmadığı, tebligatı almaya ehil olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre hukuki durumun tayini yerine eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi,

3-5237 sayılı TCK’nun 7/2. maddesi gözetilerek.

08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren ve karar tarihinde yürürlükte bulunan 5728 sayılı Yasa'nın 276. maddesiyle 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 359/a-2. madde ve fıkrasında yapılan değişiklikler denetime olanak sağlayacak biçimde hükmün gerekçe bölümünde tartışılıp lehe Yasanın belirlenmesi gerektiği gözetilip söz konusu maddenin 5728 sayılı Yasayla yapılan değişiklikten önceki haliyle temel cezanın 6 ay hapis cezası olarak belirlenmesinin ardından, 359/a-son maddesinde yer alan “Hükmolunan hapis cezasının para cezasına çevrilmesinde, hapis cezasının her bir günü için,

sanayi sektöründe çalışan onaltı yaşından büyük işçiler için (...) yürürlükte bulunan asgari ücretin bir aylık brüt tutarının yarısı esas alınır ve hükmolunan bu para cezası ertelenmez” hükmü dikkate alınmadan, hapis cezası 6 ay olarak belirlendikten sonra TCK'nun 52/2. maddesi gereğince 20.00 TL den paraya çevrilerek karma uygulama yapılmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,