Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2011/2910 K.2012/6279

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.12.2005 gün 134-163 sayılı kararında açıklandığı üzere, 647 sayılı Yasanın 4. maddesindeki “uygulamada asıl mahkumiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen para cezası veya tedbirdir. Bu hükmün uygulanması, kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez” hükmü karşısında, sanığın 765 sayılı TCK.nun 356/1, 647 sayılı Yasanın 4 ve 6. maddeleri uyarınca sonuç olarak 1080 YTL adli para cezası ile mahkumiyetine ilişkin hükmün, temyizi mümkün bulunduğundan, 04.02.2009 gün ve 2008/638 esas sayılı sanığın temyiz isteminin reddine dair karar kaldırılarak yapılan incelemede gereği görüşüldü:

Gerekçeli karar başlığına yanlış yazılan suç tarihinin sahte çarşı izin belgelerinin düzenlendiği en son tarih olan 09.03.2003 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “sahte izin belgesi düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu,

suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 09.03.2003 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden,