Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2011/3750 K.2011/1865

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29.05.2007 gün 7/114-113 sayılı kararında açıklandığı üzere gerek yüze karşı, gerekse gıyapta verilen hüküm ve kararlarda, başvurulacak yasa yolunun, süresinin, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin belirtilmesi gerekmekte olup, 06.07.2005 gün 2001/1324 Esas, 2002/688 Karar sayılı uyarlamaya ilişkin ek kararda başvurulacak yasa yolu ve şeklinin yanlış gösterildiği, başvuru yapılacak merciin ise hiç gösterilmediği anlaşıldığından, temyizin süresinde yapıldığının kabulü ile anılan karar henüz kesinleşmediğinden bu karara yönelik vaki temyiz talebinin yapılan incelenmesinde gereği görüşüldü:

1- 5252 Sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddesi uyarınca eylemin, tartışmasız olarak suç olmaktan çıkarılması, ceza sorumluluğunun kaldırılması veya belirlenen cezanın bir değerlendirme ve takdir gerektirmemesi gibi hallerinde dosya üzerinde karar verilmesi gerektiğinden 5252 Sayılı Yasanın 9. maddesi 1.fıkrası uyarınca usulüne uygun şekilde duruşma açılıp anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca da hükümlünün 765 Sayılı TCK.nun 503/1 ve 522. maddeleri gereğince cezalandırılmasına ilişkin kesinleşmiş mahkumiyet hükmü ile sonradan 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 Sayılı Yasanın temel cezanın tayini

ile bireyselleştirilmesine ilişkin tüm hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde gösterilip birbiriyle karşılaştırılması suretiyle lehe hükmün belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, duruşma açılmaksızın takdir hakkı da kullanılmak suretiyle yazılı şekilde dosya üzerinde hüküm kurulması,

2-Ceza Genel Kurulunun 7.2.2006 gün 11/12 sayılı kararında açıklandığı üzere, sonradan yürürlüğe giren yasanın lehe olduğunun belirlenmesi halinde, ilk hükmün ortadan kalkıp infazının mümkün olmaması nedeniyle yeniden kurulan hükmün Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 34, 230 ve 289/1-g maddeleri uyarınca, Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia,

savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması ve CMK. nun 232. maddesinde yazılı hususları kapsaması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak hüküm kurulması,