Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2011/5838 K.2013/3654

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine ve incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Kararın gerekçe bölümünde.

5252 sayılı Türk Ceza Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasa ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe yasanın tespiti gerektiği, resmi evrakta sahtecilik suçunun cezası, 765 sayılı TCK’nın 342/1. maddesinde 2 yıldan 8 yıla kadar hapis, 5237 sayılı TCK’nun 204/1 maddesinde ise, 2 yıldan 5 yıla kadar hapis olmasına rağmen, temel cezanın alt sınırdan tayini halinde,

hapis cezalarının eşit olacağı ve 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinde düzenlenen ve hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanan hak yoksunluklarının 765 sayılı Kanunda bulunmaması, cezasının ertelenmesi halinde deneme süresi içerisinde suç işlenmediği takdirde 5237 sayılı TCK’nun 51. maddesi uyarınca cezanın infaz edilmiş, 765 sayılı TCK’nun 95. maddesi gereğince de mahkumiyet vaki olmamış sayılacağı cihetle 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun lehe olmadığı gözetilmeden,

bu ilkelere uyulmadan ve uygulamalı karşılaştırma yapılmadan gerekçeden yoksun olarak denetime olanak vermeyecek şekilde soyut ifadelerle 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun lehe olduğundan bahisle yazılı şekilde uygulama yapılması,

2-Dosyada mevcut adli sicil kaydına göre; CMK’nun 231/5. maddesinin uygulanmasına engel oluşturabilecek nitelikte kasıtlı bir suçtan mahkûmiyeti bulunmayan ve cezası da ertelenen sanığın, mağdurun zararını tazmin edip etmediği araştırılmadan, “sanığın daha önce erteli davasının bulunduğu, zararı da ödediğine ilişkin her hangi bir belge ve bilgi sunmadığı” yönündeki isabetsiz gerekçe ve eksik soruşturma ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Kabule göre de;

3-5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının ( c ) bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilen hükümlünün kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,