Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2012/11762 K.2012/12989

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-5252 sayılı Türk Ceza Kanunun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı Yasa ile sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasanın ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın tespiti gerektiği, temel cezanın alt sınırdan tayin olunmasına göre 647 sayılı Yasanın 6 ve 5237 sayılı Yasanın 51. maddelerine göre tecili olanaklı hale geldiği gözetilip, 5237 sayılı Yasanın lehe kabulü halinde anılan yasanın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunluğuna da karar verilmesi gerekeceği,

hükümde gösterilmese bile infazda nazara alınacağı ayrıca 51/8. maddesi uyarınca denetim süresi yükümlülüklere uygun veya iyi halli geçirildikten sonra cezanın infaz edilmiş sayılacağı, 647 sayılı Yasanın 6. maddesine göre tecil halinde ise denetim süresinin yeni bir suç işlemeden geçirilmesi halinde 765 sayılı TCK'nun 95/2. maddesi uyarınca “tecil edilmiş olan mahkumiyetin esasen vaki olmamış sayılacağı” dikkate alındığında 5237 sayılı Yasanın aleyhe sonuç doğurduğu gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kabul ve uygulmaya göre de;

2- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 05.03.2002 gün ve 28/179 sayılı kararında açıklandığı üzere; aynı takvim yılında farklı dönemlerde birden çok sahte faturanın kullanılması durumunda faturaların adet ve tutarları, zarar miktarı, kastın yoğunluğu ve suçun işlenmesindeki özellikler dikkate alınarak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesi ve zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,