KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2012/14225 E., 2014/139 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Ocak 2014
- Tebliğname No
- 4 - 2011/219016
- Mahkemesi
- Burdur Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 01/03/2011
- Numarası
- 2010/474 (E) ve 2011/178 (K
- Suç
- Mühür bozma
Karar Metni
272 kelime·1 dk okuma
Gerekçeli karar başlığında yanlış gösterilen suç tarihinin mührün bozulduğu 02.11.2009 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.
1-Sanığın, borcundan dolayı mühürlenen sayaçtaki mührü bozarak kullanıma devam ettiğinin iddia olunması, daha önce mühür bozma eyleminden dolayı yapılan yargılamada beraat ettiğini ve mühürlemenin de anılan yargılamanın keşfi esnasında yapıldığını ve beraat etmesi nedeniyle panonun mühürsüz olduğunu zannederek kullanıma devam ettiğini savunması, tutanak düzenleyicisi olan tanığın da keşif sırasında mühürleme yapıldığını doğrulaması, mühürleme ve bozma tutanaklarında imzasının bulunmaması karşısında;
gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi ve suç kastının ortaya konulması bakımından sanığın beraat ile sonuçlandığını iddia ettiği dosya ve o dosya üzerinden yapılan keşif tutanağı getirtilerek keşif esnasında hazır olup olmadığı ve beraat kararının hangi tarihte verildiğinin tespitiyle sonucuna göre hukuki durumunun takdiri gerekirken yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,
2-Kabule göre de;
a-Yargılama sürecindeki saygılı tutumu nedeniyle takdiri indirim uygulanan sanık hakkında orantılılık ve 5237 sayılı Yasanın 61/3. maddesinde sayılan ilkeler gözetilip temel cezanın belirlenmesi gerekirken aşırı sabıkalılık gibi yasal olmayan gerekçeyle yazılı şekilde fazla ceza tayin edilmesi,
b-Mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58/7. maddesi gereğince “mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, infazda duraksamaya, karışıklığa neden olacak ve infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde denetimli serbestlik tedbirinin süresinin de belirlenmesi,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2012/14225, K. 2014/139, 7 Ocak 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama