Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2012/19218 K.2013/19136

1) Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 34, 230 ve 289/1-g maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile sanığın eyleminin ve yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun, açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken, bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak mahkumiyet kararı verilmesi,

2) Samsun Kriminal Polis Laboratuvarının 20.07.2009 tarihli raporunda; suça konu belge üzerindeki şekil, desen ve ibarelerin orjinallerinden farklı olarak renkli kopya ile oluşturulduğunun belirtilmesi ve mahkemece gözlem yapılmadan kararın verilmiş olması karşısında; belgelerde sahtecilik suçlarında aldatma yeteneğinin bulunup bulunmadığının takdiri hâkime ait olduğu cihetle, suça konu sürücü belgesi duruşmaya celp edilerek incelenmek suretiyle, özelliklerinin tutanağa yazılması, kararda aldatma kabiliyetinin ne şekilde gerçekleştiğinin tartışılması ve denetime olanak verecek şekilde dosya içine konulması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Kabule göre de;

5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilen hükümlünün kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,