Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2012/21696 K.2012/18686

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13.12.2005 gün 134-163 sayılı kararında açıklandığı üzere, 647 sayılı Yasa'nın 4. maddesinde açıkça; “uygulamada asıl mahkumiyet, bu madde hükümlerine göre çevrilen para cezası veya tedbirdir. Bu hükmün uygulanması, kanun yollarına başvurmada engel teşkil etmez” hükmüne yer verilmiş bulunması karşısında, sanığın 765 sayılı TCK'nun 509, 522, 59 ve 647 sayılı Yasa'nın 4. maddeleri uyarınca sonuç olarak 1.588 TL adli para cezası ile mahkumiyetine ilişkin hükmün temyizi mümkün bulunduğundan, usul ve yasaya aykırı bulunan 27.09.2010 günlü temyiz isteminin reddine dair ek karar kaldırılarak yapılan incelemede gereği görüşüldü:

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen suçun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu;

suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,