Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2012/22319 K.2012/15335

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanık hakkında yapılan yargılama sonunda; mahkumiyetine ilişkin Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 29.04.2008 tarihli hükmün Dairemizin 07.07.2010 gün ve 2008/19961 – 2010/8123 Esas-Karar sayılı ilamı ile onanmasına ilişkin karara karşı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10.07.2012 gün sayılı ve ekinde bulunan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın yazıları ile karar düzeltme isteminde bulunulması üzerine dosya yeniden okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu' nun 20.03.2012 tarih, 2012/110 karar sayılı ilamından da anlaşılacağı üzere, Denizli 2. Ağır Ceza Mahkemesi' nce sanığın yokluğunda verilen hükmün, kendisine zorunlu müdafii atandığından haberi olmayan sanığa tebliğ edilmemesi karşısında hükmün kesinleşmediği anlaşıldığından, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın hükmün kendisine zorunlu müdafii atandığından haberi olmayan sanığa tebliğ edilmemesi nedeniyle kesinleşmediğine ilişkin itirazın kabulüyle, Dairemizin 07.07.2010 gün ve 2008/19961 – 2010/8123 Esas-Karar sayılı ilamının kaldırılmasına,

Uyap sisteminden yapılan sorgulamada, atılı suç nedeniyle karar tarihinden önce 07.02.2012 tarihinde cezaevinden çıktığı anlaşılan sanık hakkında.

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği" suçunun 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren ve sanık lehine olan 5237 sayılı TCK.nun 204/1. maddesinde öngörülen hapis cezasının üst sınırı itibariyle, aynı Kanunun 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının,

suç tarihi olan 25.09.1998 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,