Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2012/24495 K.2014/8647

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak: 1.Belgelerde yapılan sahtecilik eyleminin aldatma yeteneği bulunup bulunmadığının takdir ve tayini hâkime ait olup; suça konu senet getirtilip duruşmada incelenerek özellikleri zapta geçirilmeden, aldatma yeteneğinin ne şekilde oluştuğu kararda tartışılmadan ve denetime olanak sağlayacak şekilde dosya içerisinde de bulundurulmadan hüküm kurulması,

2.Sanığın aşamalardaki savunmalarında, suçlamayı kabul etmemekle birlikte katılan H.. D.. ve ağabeysi olan tanık H.. D.. ile aralarında alacak-borç ilişkisi olduğunu, kendisine çek ve senet verdiklerini, bu çek ve senetlerin ödenmediğini bunun üzerine yenileri ile değiştirildiğini, yine ödeme yapılmaması üzerine kendisinin icra takibine geçtiğini, katılan H..

D..'ın kendisini savcılığa şikayet etmesi üzerine elinde bulunan senet ve çeki savcılığa iade ettiğini, çek ve senetleri kendisine verenin tanık H.. D.. olduğunu, senet ve çekleri alırken kimler tarafından imzalandığına dikkat etmemiş olabileceğini, alacağını henüz alamadığını, beyan etmesi, katılan H.. D.. ve tanık H..

D..'ın da sanıkla ticari ilişkileri olduğunu ve borçları bulunduğunu kabul etmeleri karşısında, gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenebilmesi bakımından, suç tarihinden önce sanığın katılandan alacaklı olup olmadığı alacaklı ise miktarı ile ödenip ödenmediği araştırılıp tespit edilerek eylemin 5237 sayılı TCK'nun 211. maddesi kapsamında "bir hukuki ilişkiye dayanan alacağın ispatı amacıyla resmi belgede sahtecilik" suçunu oluşturup oluşturmayacağının karar yerinde değerlendirilip tartışılması gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde mahkumiyet hükmü tesis edilmesi,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2) Resmi belgede sahtecilik suçunun cezası, 765 sayılı TCK'nun 342/1. maddesinde 2 yıldan 8 yıla kadar hapis olmasına rağmen, sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun 204/1. maddesinde 2 yıldan 5 yıla kadar hapis olduğu, 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun

Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi uyarınca, kararın gerekçe bölümünde 765 sayılı TCK ile 5237 sayılı TCK"nun olaya ilişkin tüm hükümleri uygulanarak, cezaların kişiselleştirilmesinden sonra sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe Yasanın belirlenmesi ve temel cezanın, üst sınırı 8 yıl hapis cezasını öngören 765 sayılı TCK'nun 342/1. maddesi uyarınca alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi halinde, üst sınırı 5 yıl hapis olan 5237 sayılı TCK.nun 204/1. maddesine göre, 342/1 maddesine göre takdir edilenden daha az olacak şekilde tespiti ile bunun da kararın gerekçe bölümünde denetime olanak verecek biçimde gerekçesi ile birlikte gösterilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3) 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın kendi alt soyu üzerindeki yetkileri açısından koşullu salıverilmeye, 1. fıkrada yer alan diğer hak yoksunluklarının ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,