Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2012/27315 K.2014/11426

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

B..Köyü muhtarı olan sanığın, mağdur A.. K.. ile kendisini evli gibi gösteren evlilik cüzdanını muhtarlığı tarafından verilmiş olarak sahte bir şekilde düzenleyip kullandığının iddia ve kabul olunduğu olayda.

Türk Medeni Kanununun 141. maddesinde yer alan "evlenme töreni, evlendirme dairesinde evlendirme memurunun ve ayırt etme gücüne sahip ergin iki tanığın önünde açık olarak yapılır" ve 142. maddesinde yer alan "evlendirme memuru, evleneceklerden her birine birbiriyle evlenmek isteyip istemediklerini sorar" hükümleri uyarınca evlendirme memurunun evlenme akdini gerçekleştirecek taraflardan farklı bir kişi olması gerektiğinin anlaşılması karşısında; sanığın muhtar olması nedeniyle evlilik cüzdanı düzenleme yetkisine sahip olduğu,

ancak kendisini bir başkasıyla evlendirme gibi bir yetkisinin bulunmadığı ve bu suretle sanığın kendisini evli gibi gösteren sahte evlilik muamele yetkisi bulunmadığından eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 204/1. maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden, uygulama yeri bulunmayan aynı Yasanın 204/2. maddesi ile hüküm kurulması,