Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2012/30658 K.2013/1108

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 07/11/2012 gün ve 2012/16589/62861 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 20/11/2012 gün ve KYB. 2012/2854886 sayılı ihbarnamesiyle;

Sahte evrak tanzim etmek suçundan sanık ...'un, 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 345, 59, ve 647 sayılı Cezaların İnfazı Hakkında Kanun'un 4. maddeleri hükmü uyarınca 3.000.000,00 Türk Lirası ağır para cezası ile cezalandırılmasına,

cezasının 647 sayılı Kanun'un 6. maddesi uyarınca ertelenmesine dair Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 03/02/1999 tarihli ve 1998/1502 esas, 1999/38 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, 08/02/2008 tarihli ve 26871 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Temel Ceza Kanunlarına Uyum Amacıyla Çeşitli Kanunlarda ve Diğer Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesinin uygulanması amacıyla yapılan talep üzerine,

hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine yer olmadığına ilişkin, aynı Mahkemenin 05/09/2012 tarihli ve 2012/329 değişik iş sayılı kararına yönelik itirazın reddine dair, Ankara 10. Ağır Ceza Mahkemesinin 14/09/2012 tarihli ve 2012/475değişik iş sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesinde yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin tartışılmasının takdir hakkının kullanılmasını gerektirdiği ve duruşmalı inceleme yapılarak hüküm kurulması gerektiği cihetle, adı geçen sanığın itiraz dilekçesinde serbest muhasebeci olduğunu ve hakkındaki anılan mahkûmiyet kararı nedeniyle mesleğini icra edemediğini beyan etmesi dikkate alındığında, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmasında hukuki yararı olması karşısında, itirazın bu yönden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istemiyle dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

Ayrıntıları Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 gün ve 259-13 sayılı kararında da açıklandığı üzere; karma bir niteliğe sahip bulunan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun, 5237 sayılı Yasanın 7. maddesinde tanımlanan lehe Yasanın geçmişe yürümesi ilkesi uyarınca, kesinleşmiş hükümlere de uygulanması gerekir.

Keza 23.01.2008 gün ve 5728 sayılı Yasanın Geçici 1. maddesinin 2. fıkrasında bu husus; "bu Kanun yürürlüğe girdiği tarihten önce kesinleşmiş ve infaz edilmekte olan mahkûmiyet kararları hakkında, lehe Kanun hükümleri, hükmü veren mahkemece 13.12.2004 tarihli ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 98 ila 101 inci maddeleri dikkate alınmak ve dosya üzerinden incelenmek suretiyle belirlenir.

Ancak, hükmün konusunun herhangi bir inceleme, araştırma, delil tartışması ve takdir hakkının kullanılmasını gerektirmesi halinde inceleme, duruşma açılmak suretiyle yapılabilir" şeklinde ifade edilmiş olup, bu hüküm uyarınca. 5728 sayılı Yasanın yürürlüğe girdiği tarihten önce kesinleşmiş, infaz edilmekte ve hatta koşulları bulunmakta ise infaz edilmiş olan mahkûmiyet kararları hakkında, hükmün

açıklanmasının geri bırakılması kurumuna ilişkin uyarlama, hükmü veren mahkemece, objektif koşulların değerlendirilmesiyle sınırlı bir inceleme yapılması halinde evrak üzerinde, subjektif koşulların değerlendirilmesi gereken hallerde ise duruşma açılarak yapılmalıdır.

İncelenen dosya içeriğine göre; hükümlü hakkında özel evrakta sahtecilik suçundan verilen Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.02.1999 gün ve 1998/1502 esas, 1999/38 sayılı kararı ile ilgili olarak vaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması istemi üzerine Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesince duruşma açılmadan ancak takdir hakkının kullanılması suretiyle istemin reddine karar verildiği anlaşılmakla, itirazın bu yönden kabulü gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesi isabetsiz ve kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce bu nedenle yerinde görüldüğünden,