KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2012/30817 E., 2014/7962 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 24 Nisan 2014
- Tebliğname No
- IC - 2012/139843
- Mahkemesi
- Antalya 4. İcra Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 19/02/2008 (Asıl karar), 07/02/2013 (Ek karar
- Numarası
- 2007/1713 (E) ve 2008/502 (K
- Suç
- Ticareti usulüne aykırı terk etmek
Karar Metni
279 kelime·1 dk okuma
Yokluğunda verilen hükümde, yasa yolu merci, başvuru süresi ve şeklinin gösterilmemesi nedeniyle sanığa Tebligat Kanununun 21. maddesine göre yapılan tebligat usulsüz olduğundan sanık müdafiinin öğrenme üzerine yaptığı temyiz istemi süresinde kabul edilip; mahkemenin temyiz isteminin reddine dair 07.03.2012 tarih 2007/1713 Esas ve 2008/502 sayılı ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede;
1- Anayasa’nın 36. maddesi ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde belirtilen adil yargılanma hakkı gözönünde bulundurularak, ticareti terk suçlarında duruşmaya çağrı kağıdının ya da mahkeme kararının sanığın terk ettiği ileri sürülen adresine tebliğ edilmesi geçersiz olup, savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğuracağından, Tebligat Kanununda 11/01/2011 tarih ve 6099 sayılı Kanunla yapılan değişiklikler de dikkate alınmak suretiyle yeniden usulüne uygun olarak duruşmaya çağrı kağıdının tebliğini müteakip yargılamaya devam edilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi,
2- Ticaret şirketi yetkilisi olan sanığa isnat edilen suçun oluşabilmesi için tacirin fiili olarak ticareti terk etmesi, bu durumu onbeş günlük süre içerisinde kayıtlı olduğu ticaret siciline bildirmemesi, bütün aktif ve pasifi ile alacaklılarının isim ve adreslerini içeren bir mal beyannamesi vermemesinin gerekmesi nedeniyle, borçlu şirketin kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden mükellefiyeti sorulup, son beyanname örnekleri getirtilip, belirlenen adreslerde ticareti terk edip etmediği yönünde zabıta araştırması yaptırılarak, sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2012/30817, K. 2014/7962, 24 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama