Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2012/9326 K.2012/14514

2005 ve 2006 takvim yılları için ayrı ayrı; 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi gözetilerek 213 sayılı Yasanın 359/b-1, 5237 sayılı TCK.nun 59, 51/1-3-4-5-6-7. maddeleri uyarınca 15 ay hapis cezasının ertelenmesine, 1 yıl süre ile denetim süresi belirlenmesine, bu sürede herhangi bir yükümlülük yüklenmesine veya uzman kişi görevlendirilmesine yer olmadığına ilişkin

Gerekçeli kararda yanlış gösterilen suç tarihlerinin sahte faturaların 2003, 2004, 2005 ve 2006 kurumlar vergisi beyanlarında kullanılması nedeniyle 16.04.2004, 16.04.2005, 16.04.2006 ve 26.04.2007 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

I- Sanık müdafiinin 2003 takvim yılında “sahte fatura kullanmak” suçundan sanığın mahkumiyetine dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde :

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca sanığa yüklenen “2003 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu,

suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2. maddelerinde öngörülen olağanüstü dava zamanaşımının, suçun işlendiği 16.04.2004 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesindeki yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanık müdafiinin 2004, 2005 ve 2006 takvim yıllarında “sahte fatura kullanmak” suçlarından sanığın mahkumiyetine dair karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise :

1-Sanığın vergi denetmeni ...'a verdiği 17.09.2008 tarihli ifadesinde söz konusu faturaları ilgili şirketlerden hizmet karşılığı aldıklarını, fatura bedellerinin bir kısmını nakit, bir kısmını çek ve bir kısmını da banka havalesi ile ödediklerini iddia etmesi karşısında; maddi gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespiti bakımından sahte olduğu iddia olunan faturaları düzenleyen ... Müşavirlik Acent Nak.Aracılık Hizm. Puant. Paz. Tic. Ltd. Şti. yetkilileri...ve ... ile ...

Gıda Lojistik Pet. Ürün. Turz. Tic. Ltd.

Şti. yetkilileri..., ... ve ... hakkında sahte fatura düzenlemek suçundan Mersin 6. Asliye Ceza Mahmesinin 2007/339 Esas ve Mersin 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/930 Esas sayılı davaları ile bu davanın birleştirilmesi, davaların birleştirme olanağının bulunmaması halinde dosyalar yeniden celp edilerek ayrıntılı özetlerinin duruşma tutanağına geçirilmesi, bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi,

faturaların gerçek alım-satım karşılığı olup olmadığının belirlenmesi yönünden mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim ve tesellüm belgeleri, bedelinin ödendiğine dair ticari teamüle uygun, kanıtlama yeterliliği olan şirket banka hesapları ve kasa mevcuduyla uyumlu geçerli belgeler ve faturaları düzenleyenin yeterli mal girişi veya üretimi olup olmadığının araştırılması,

mümkün olması durumunda faturaları düzenleyen şirket yetkililerinin de olayla ilgili bilgileri tespit edilip, toplanan deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayini gerektiği gözetilmeden eksik soruşturmayla mahkumiyete hükmolunması,

2- Kabule göre de;

a-Sanığın her takvim yılı için ayrı olarak birden fazla sahte fatura kullanmak şeklindeki eylemi nedeniyle hakkında TCK.nun 43. maddesi (2004 yılında kullanılan faturalar için 765 sayılı Kanunun 80. madde) uyarınca artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle eksik ceza tayini,

b) Kazanılmış hakka konu olamayacağı cihetle; uzun süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1 ve 3. fıkraları gereğince hak yoksunluğuna karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,