Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2013/10247 K.2015/27377

Tebligat Kanununun 35. maddesine göre 03.06.2011 tarihinde yapılan tebligat parçası üzerindeki adrese kanunun gösterdiği usullere göre önceden yapılmış bir tebligat bulunmaması nedeniyle karar tebliğinin usulsüz olduğu anlaşılmakla, temyizin süresinde kabulü ile yapılan incelemede;

Sanığın suça konu aracın Ş.. B.. tarafından kendi adına satın alındığına dair savunmasına rağmen suç tarihinde araçta ve aracı kullanan A..

E..'un yapılan üst aramasında satış sözleşmesine ilişkin evrakların bulunamaması, UYAP veri sisteminde yapılan incelemede sanığın suça konu araç bakımından İzmir 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/630 Esas ve 2009/439 sayılı kararı ile hırsızlık ve mala verme suçlarından beraatine ilişkin kararların 09.09.2009 tarihinde ve Denizli 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2008/654 Esas ve 2012/259 sayılı kararı ile suç eşyasını kabul etme suçundan mahkumiyet kararının 15.09.2014 tarihinde kesinleştiğinin tespit edilmesi karşısında; tebliğnamedeki bozma isteyen (1) nolu görüşe iştirak edilmemiş;

tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58. maddesinin uygulanmaması bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine ancak:

I ) TCK'nın 43. maddesinde, "değişik zamanlarda" denilmesi karşısında; aynı anda gerçekleşen fiillerde zincirleme suça ilişkin hükümlerin uygulanma olanağı bulunmadığından, aynı araca ilişkin olup aynı zamanda araçta ele geçirilen sahte trafik tescil belgeleri

ve araç plakalarının farklı zamanda düzenlendiklerine ilişkin bir delil bulunmadığı cihetle, eylemlerin bir bütün olarak tek bir resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturduğu ve TCK'nun zincirleme suç hükmünün uygulanma olanağının bulunmadığı gözetilmeden cezasından 43. madde gereği artırım yapılması,

II ) TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3. fıkrasına göre koşullu salıverilen hükümlünün kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar

uygulanabileceğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından TCK'nun 43 ve 53. maddelerinin uygulanmasına ilişkin kısım çıkartılıp, sonuç hapis cezasının 2 yıl 2 ay 20 güne indirilmesi ve “53. maddenin 3. fıkrası uyarınca 1. fıkranın c bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından