Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2013/1888 K.2014/18418

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 20.02.2007 gün, 46/39 ve 29.05.2007 gün, 114/113 sayılı kararlarında da açıklandığı üzere, 5271 sayılı CMK’nun 232. maddesinin 6. fıkrası uyarınca, hüküm fıkrasında kanun yollarına başvurma olanağı bulunup bulunmadığı, başvuru olanağı varsa süresi ve merciinin tereddüte yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesinin gerektiği, aynı Kanunun 34. maddesinin 2. fıkrasında da, kararlarda başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekillerinin gösterilmesinin zorunlu olduğu,

yerel mahkeme kararında ise, kanun yoluna başvuru süresinin açık ve anlaşılabilir şekilde gösterilmediği gibi sanığın yokluğunda verilen kararın Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliği;belirtilen adrese kanunun gösterdiği usullere göre önceden yapılmış bir tebligat bulunmaması nedeniyle usulsüz olduğundan, öğrenme üzerine yapılan temyizin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Hükümde gösterilmemiş ise de kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkûmiyetin kanuni sonucu olan 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin 1. fıkrasında yazılı hak yoksunluğunun infazda gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

Adli emanetin 2007/3054 sırasına kayıtlı olan suça konu belgenin dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken müsaderesine ve dosyada delil olarak saklanmasına şeklinde karar verilmesi,