Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2013/5517 K.2013/8439

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "nüfus cüzdanında sahtecilik" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi oluğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4. ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 21.04.2002 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafii ile üst Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan,

sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, suça konu belgenin dosyada delil olarak saklanmasına, 22.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.