KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2013/5930 E., 2014/7317 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 16 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik
- Hüküm
- Her iki suçtan mahkumiyet
Karar Metni
304 kelime·2 dk okuma
Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin tahkikat neticelerine uygun olarak tecelli eden kanaat ve takdirine, tetkik olunan dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;
1-Dolandırıcılık suçu nedeniyle kurulan hükümde TCK'nun 61. maddesine göre hapis cezası takdiren asgari hadden tayin olunduğu halde ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi,
2- 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun, sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,
Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususlarda 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinde verilen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan;
hüküm fıkrasındaki TCK'nun 53. maddesinin tatbikine ilişkin paragraflar ile dolandırıcılık suçundan mahkumiyete ilişkin hüküm fıkrasının 1/A bendindeki “100 gün karşılığı adli para cezası” TCK.nun 168/1. maddesinin uygulandığı bölümdeki “33 gün karşılığı adli para cezası” TCK.nun 62. maddesinin uygulandığı bölümdeki “27 gün karşılığı adli para cezası” ibareleri karardan çıkarılarak yerlerine sırasıyla "TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilmeye,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2013/5930, K. 2014/7317, 16 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama