Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2014/10391 K.2016/315

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30.10.2007 gün ve 2007/200-219 sayılı kararında da açıklandığı üzere, 7201 sayılı Tebligat Yasasının 11. maddesi hükmü değerlendirildiğinde, tebligatın hükümlüye yapılmasında yasaya aykırılıktan söz edilemeyeceği, cezaevinde bulunana vasi ya da mümessil tayin edilmesinin ceza yargılamasında vekille temsil edilme halinden farklı olup, yargılamaya hiçbir aşamada katılmayan sanık F.. V..'nın vasisi M..

V..'nın dosyada aynı zamanda mağdur konumunda olması karşısında vasiye yapılan tebliğ geçersiz olup sanığın öğrenme üzerine temyizinin süresinde olduğu anlaşılmakla; tebliğnamedeki vesayet altındaki sanık F.. V..'nın, temyiz süresi geçtiğinden bahisle istemin reddi gerektiğine ilişkin düşünceye iştirak edilmemiş, B.. K.., M.. B.. ve M.. V..'ya ait kimlik bilgilerinin sanık F..

V..'ya ait olmadığının savcılık tarafından tespit edildiğinin 19.02.2009 tarihli tutanak içeriğinden anlaşılmasına göre TCK 269/1. maddesi gereğince indirim yapılması isabetsizliği aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanıklar sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi ayrıca Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.