Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2014/11059 K.2014/17168

Muhatabın adreste bulunmama nedeninin araştırılmaması sebebiyle sanığa Tebligat Kanununun 21. maddesine göre yapılan tebligatın usülsüz olduğu anlaşılmakla, mahkemece sonradan yapılan 21.12.2012 tarihli tebligat üzerine sanık tarafından verilen 24.12.2012 tarihli temyiz dilekçesinin süresinde verildiği kabul edilerek yapılan incelemede;

2011 takvim yılında birden fazla sahte fatura kullanılması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 43. maddesi uyarınca hükmolunan ceza üzerinden artırım yapılmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; ceza uygulama maddesinin 213 sayılı Yasanın 359/b maddesi yerine aynı Yasanın 359/b-1 maddesi olarak gösterilmesinin mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasının c bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki yetkileri açısından koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,