Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2014/14493 K.2014/12844

1- 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. maddesinde bulunan "Tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Şu kadar ki; kendisine tebliğ yapılacak şahsın müracaatı veya kabulü şartiyle her yerde tebligat yapılması caizdir.

Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." şeklindeki düzenleme gereğince gerekçeli kararın sanığın 04.02.2010 tarihli celsede vermiş olduğu adresine tebliğ edilmesi gerekirken, kendisine ait olmayan başka bir adrese tebliğ edilmesi geçersiz ve öğrenme üzerine 26.07.2011 havale tarihli dilekçe ile yapılan temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

2-.. nolu parsel üzerinde yapılan ve ruhsatsız olması nedeniyle Silvan Belediyesi tarafından mühürlenen inşaatın diğer sanık B.. T..'a ait olması, yapılan keşifte B.. T.. ailesinin inşaatı biten bu evde oturduğunun tespit edilmesi, sanık B.. T..'ın evin kendisi tarafından yapıldığını kabul etmesi, kolluk araştırması sonucunda mührün sanık C.. T.. tarafından kırılıp inşaata devam edildiğine dair bir tespitin bulunmaması, sanık C.. T..'ın mührü kırmadığını olayla bir ilgisinin bulunmadığını savunması karşısında, mahkumiyetine yeterli kesin, somut ve her türlü şüpheden uzak delil elde edilemediği gözetilmeden, beraati yerine yetersiz gerekçelerle mahkumiyetine hükmolunması,

3- Kabul ve uygulamaya göre de;

Hakkında kurulan hükümde TCK'nun 203/1. maddesinde öngörülen seçimlik cezalardan hapis cezasının seçilmesine rağmen belirlenen kısa süreli hapis cezasının TCK'nun 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmek suretiyle TCK'nun 50/2. maddesine aykırı davranılması,