Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2014/16078 K.2014/15638

Suça konu "sevk fişi ve kantar fişinde", bu belgelerin adına düzenlendiği aracın plakasının ve sevkiyat sorumlusunun yazılı olduğu kısımların, ilgili plaka ve ismin ne olduğunun tespit edilemeyeceği biçimde yırtılmış olduğu cihetle, belgelerin hukuki sonuç doğurma özelliğini yitirdiği anlaşılmakla, "özel belgeyi bozma" suçunun tamamlandığını kabul eden mahkemenin takdirinde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki 2 nolu bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1) 5237 sayılı TCK'nun 61. maddesi uyarınca hakim somut olayda; suçun işleniş biçimini, suçun işlenmesinde kullanılan araçları, suçun işlendiği zaman ve yeri, suçun konusunun önem ve değerini, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığını, failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığını ve failin güttüğü amaç ve saiki göz önünde bulundurarak, işlenen suçun kanunî tanımında öngörülen cezanın alt ve üst sınırı arasında temel cezayı belirler.

5237 sayılı TCK'nun “Adalet ve kanun önünde eşitlik ilkesi” başlıklı 3/1. maddesi uyarınca suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur. Bu itibarla; kanunda öngörülen alt ve üst sınır arasında temel cezayı belirlemek hâkimin takdir ve değerlendirme yetkisi içindedir.

Ancak, Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK'nun 34, 230 ve 289. maddeleri uyarınca hükümde bu takdirin denetime olanak sağlayacak biçimde, hak ve nesafet kurallarına uygun, dosya içeriği ile uyumlu yasal ve yeterli gerekçesinin gösterilmesi zorunludur.

Yasa metinlerindeki ifadelerin kararda tekrar edilmesi ile bu metinlerdeki genel nitelikli ölçütler somut olaya ve failine özgülenmediği müddetçe yeterli bir gerekçe olmadığı gözetilmeden ve cezanın belirlenmesinde alt sınırdan ayrılmayı gerektirir bir neden bulunmadığı da belirtilerek alt sınırdan ceza tayini cihetine gidildiğinin belirtilmesine rağmen yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden “tehdit suçuyla ilgili olarak” sanık hakkında en üst sınırdan ceza tayin edilmesi,

2) “Özel belgeyi bozmak” suçundan hüküm kurulurken uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nun 208. maddesi yerine aynı Yasanın 106/1. maddesi olarak yanlış gösterilmesi,

3) Sanık hakkında, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilirken, 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinde sayılan nesnel (objektif) ve öznel koşulların değerlendirilip buna ilişkin gerekçelerin gösterilmesi gerektiği, sanığın adli sicil kaydındaki ilamların, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi için aranan 5271 sayılı CMK'nun 231/6-a maddesinde gösterilen "kasıtlı suçtan mahkum olmama" nesnel (objektif) koşuluna aykırılık teşkil etmediği,

aynı Yasanın 231/6-c maddesinde gösterilen ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin nesnel (objektif) koşullardan bir diğeri olan suçun işlenmesi ile mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesinde esas alınacak zararın, kanaat verici basit bir araştırmayla belirlenecek maddi zarar olduğu, manevi zararın bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, somut olayda sanığa yüklenen “tehdit ve özel belgeyi bozmak” suçları nedeniyle herhangi bir zarar doğmadığı gözetilerek,

sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen, "sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması" öznel (sübjektif) koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, “kovuşturma evresindeki davranışlarına göre TCK'nun 62.maddesi”,

“geçmişteki hali gözetilerek tekrar suç işlemeyeceği yönünde mahkemede olumlu kanaat oluştuğu" gerekçesiyle de TCK'nun 51. maddesi uygulanan sanık hakkında "şikayetçilerin zararının giderilmediği ve sabıkalı olduğu" biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,