Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2014/20815 K.2016/637

O yer Cumhuriyet savcısının 28.03.2013 havale tarihli dilekçesinin sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hükme yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 58/6. maddesinin uygulanmasını gerektiren ve tekerrüre esas alınan ilam gerekçeli kararda ve hüküm fıkrasında gösterilmiş ise de; ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 21.01.2013 gün 2012/1431 Esas ve 2013/18 sayılı kararında da açıklandığı üzere, bu ilamda iki ayrı suçtan kesinleşmiş mahkumiyeti olması karşısında en ağır cezayı gerektiren ilamın 5275 sayılı Yasa'nın 108/2. maddesi uyarınca infaz aşamasında esas alınması mümkün görülmüştür.

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 24.03.1998 gün, 50/105, 01.06.1999 gün, 137/146, 10.10.2000 gün, 175/193, 23.10.2001 gün, 226/227 ve 30.05.2006 gün 173/145 sayılı kararlarında ve benzer nitelikteki içtihatlarında açıklandığı üzere. 5271 sayılı CMK’nun 225.

(1412 sayılı CMUK’nun 257 ve 150) maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, bir olayın açıklanması sırasında başka bir fiilden bahsedilmesi o konuda da dava açıldığı anlamına gelmeyeceği, Denizli Cumhuriyet Başsavcılığının 27.09.2012 tarihli iddianamesinde; sanığın katılan A..

G.. ismini kullanarak aynı zamanda kira kontratı ve bono düzenlediği olayda, zincirleme suç hükümlerinin uygulanmamasında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.