KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2014/2446 E., 2014/6357 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 3 Nisan 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Resmi belgede sahtecilik
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
320 kelime·2 dk okuma
Bozmaya uyulmak suretiyle yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:
1- Sanık hakkında kurulan 07.02.2007 gün ve 2006/1226-2007/48 sayılı ilk hükme yönelik aleyhe temyiz bulunmadığı, bu hükme ilişkin bozma ilamında kazanılmış hakkın gözetilmesine işaret olunduğu halde 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesine aykırı davranılıp ceza miktarı itibari ile kazanılmış hakkı gözetilmeyerek yazılı şekilde fazla cezaya hükmolunması,
2- Sanık hakkında, kasten işlemiş olduğu suçtan dolayı mahkumiyetin kanuni sonucu olarak 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının a, b, c ve d bendleri yanında e bendindeki hak yoksunluğuna da hükmedilmesi gerektiğinin ve c bendinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın kendi alt soyu üzerindeki yetkileri açısından koşullu salıverilmeye, 1. fıkrada yer alan diğer hak yoksunluklarının ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar uygulanabileceğinin gözetilmemesi,
Yasaya aykırı; sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümde 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün yerine, “53. maddenin 1. fıkrasının c bendindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2014/2446, K. 2014/6357, 3 Nisan 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama