KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2014/3178 E., 2014/20513 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Aralık 2014
- Tebliğname No
- 11 - 2013/146709
- Mahkemesi
- İstanbul Anadolu 33. Asliye Ceza Mahkemesi
- Tarihi
- 14/02/2013
- Numarası
- 2010/372 (E) ve 2013/60 (K
- Suç
- Mühür bozma
Karar Metni
323 kelime·2 dk okuma
1- 5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.
Somut olayda ise sanığın, resmi olarak kendisi adına kayıtlı Tadım Unlu Mamülleri isimli işyerindeki hamur teknesi ve fırının, üretim izni bulunmadığı gerekçesi ile Çekmeköy Tarım İlçe Müdürlüğü görevlilerince 08.01.2010 tarihinde mühürlenmesine rağmen mührü kırarak üretime devam ettiğinin iddia edilmesi, sanığın , 24.05.2010 tarihli savcılık ifadesinde işyeri mühürlendikten sonra gerekli izinleri alamadıklarını bu nedenle de ekmek üretmeye devam ettiklerini beyan etmesi, 27.03.2012 tarihli savunmasında ise işyerinde mührün kardeşi R..
Ş.. tarafından kırıldığını, durumu sonradan öğrendiğini, mühürleme yapılmasına rağmen birkaç gün faaliyetlerine devam ettiklerini savunması, 08.01.2010 ve 24.03.2010 tarihli tutanaklarda imzası bulunan tanık R.. Ş..'in mührü kendisinin bozduğunu, işyeri ile kendisinin ilgilendiğini beyan etmesi karşısında, R..
Ş.. hakkında suç duyurusunda bulunulup kamu davası açılması halinde dava dosyaları birleştirilerek, sonucuna göre, mühür bozulduktan sonra mührün konuluş amacına aykırı olarak ticari faaliyette devam ettiği anlaşılan sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2014/3178, K. 2014/20513, 1 Aralık 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama