Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2014/7226 K.2014/14060

Önceki mahkumiyet hükmünün kesinleşmesinden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri uyarınca, mahkemece önceki kesinleşen hükümdeki herbir olaya sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı Yasada karşılığı bulunan hükümler uygulandıktan sonra ortaya çıkan sonuçların denetime imkan verecek şekilde ayrı ayrı birbirleriyle karşılaştırılması sonucunda lehe hükümler belirlenip;

önceki hükmün sanık lehine olduğunun tespiti halinde, kesinleşmiş hükümde değişiklik yapılamayacağından “karar verilmesine yer olmadığına, önceki hükmün aynen infazına” karar verilmesi gerektiği, yeni yasanın lehe sonuç doğurduğu saptandığında kesinleşen hükümde değişiklik yapılması gerektiğinde ise, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.06.2008 gün ve 2008/1-89-2008/158 sayılı kararında da açıklandığı gibi, yeniden kurulan hükmün gerekçesinde,

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 141 ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 230 ve 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 308/7. maddeleri uyarınca, mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak biçimde açık olması ve Yargıtay’ın bu işlevini yerine getirebilmesi için, kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmeler ile yüklenen suçun unsurlarının nelerden ibaret olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması,

diğer yandan 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hükümlü hakkında lehe olan infaz hükümleri uygulanacağından uyarlama yargılamasında lehe yasanın tespiti sırasında ayrıca bu hükümlerin dikkate alınamayacağı da gözetilmeden, kesinleşen karardaki her bir hüküm yönünden ayrı ayrı somut uygulama yapılmadan ve gerekçe de gösterilmeden hüküm kurulması,