Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2014/7885 K.2014/8959

Sanığın yokluğunda verilen 04.07.2013 tarihli kararın 29.07.2013 tarihinde tebliğ edilmesi üzerine sanık müdafii tarafından 06.08.2013 tarihinde temyiz edildiği, gerekçeli karar tebliğinin adli tatil içinde yapılmış olması nedeniyle, temyiz süresinin adli tatil bitiminde başlayacağı ve temyizin süresinde olduğu anlaşılmakla, temyiz isteminin reddine dair 05.09.2013 tarihli ek karar kaldırılarak yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine göre sanık müdafiinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine; ancak:

1-Sanığa doğrudan adli para cezası verilmesi nedeniyle birim günün para cezasına çevrilmesi sırasında uygulama maddesinin TCK'nun 52/2. yerine 50/1. olarak gösterilmesi,

2- Sanığın işlettiği aynı işyeri ile ilgili Dairemizin 2013/25193 esasına kayıtlı İstanbul 34. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/545 esas sayılı dava dosyası ile bu dosyanın birlikte incelenmesi sonunda. 2011/545 esas sayılı dosyada, ruhsatı bulunmamasından dolayı 17.10.2010 tarihinde mühürlenen işyerinde faaliyete devam edildiğinin tespiti üzerine 10.12.2010 tarihinde düzenlenen tutanak nedeniyle 24.10.2011 tarihli iddianameyle.

İstanbul 20.Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/109 esas sayılı bu dosyasında ise, 16.12.2010 ve 27.12.2010 tarihli tutanaklar nedeniyle 08.02.2011 tarihli iddianame ile ile kamu davasının açıldığı, her iki dosyadaki tüm tutanakların 08.02.2011 tarihli ilk iddianameden önce düzenlenmiş olduğu ve eylemlerin sübutu halinde 16.12.2010 ve 27.12.2010 tarihli tutanaklarla tespit edilen fiillerin, 10.12.2010 tarihinde işlenen fiille birlikte zincirleme suç oluşturacağı cihetle, İstanbul 34.Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/545 esas sayılı dava dosyası ile bu dosyanın birleştirilerek,

TCK.nun 203 ve 43. maddelerinin uygulanması suretiyle tek hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 03.02.2009 gün ve 2008/250-13 sayılı kararında açıklandığı üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK'nun 231/6-c. madde ve bendinde işaret olunan, zarar kavramının manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği, zarar koşulunun ancak zarar suçlarında dikkate alınması gereken bir unsur olduğu,

mühür bozma suçunda somut bir zarardan söz edilemeyeceği, sanığın adli sicil kaydında yazılı elektrik hırsızlığı suçunun, hükümden önce yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun 6352 sayılı Yasa ile değişik 163/3. maddesinde karşılıksız yararlanma suçu olarak düzenlenmesi ve koşullarının bulunması durumunda "ceza verilmesine yer olmadığına" karar verilmesi seçeneğinin öngörülmesi,

yine adli sicil kaydında yer alan ilamlarından birinin taksirli suça, diğerinin ise 2918 sayılı Kanuna ilişkin olup bu kanuna aykırı eylemlerin suç olmaktan çıkarılıp idari yaptırıma dönüştürülmesi nedeniyle hükmün açıklanmasının geriye bırakılmasına engel oluşturmayacaklarının anlaşılması karşısında; yasanın aradığı objektif ve subjektif şartlar karar yerinde tartışılmadan "mükerrir olduğundan'' bahisle sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,