KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2014/9127 E., 2015/22964 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 2 Mart 2015
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Resmi belgede sahtecilik, Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgelerinin kullanılması
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
282 kelime·1 dk okuma
1- Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının incelenmesinde; Cumhuriyet savcısının, 21.05.2012 tarihinde verilen hükmü karar tarihinde yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 310. maddesinde belirlenen bir aylık yasal süresinden sonra 24.09.2012 tarihinde temyiz ettiği anlaşıldığından vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken aynı Yasanın 317. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE, 2- Sanığın, “resmi belgede sahtecilik ve başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması” suçundan hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;
İftira suçunun özel bir halini düzenleyen TCK'nun 268. maddesinde öngörülen "başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması" suçunun oluşabilmesi için, kişinin işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimliği veya kimlik bilgilerini kullanması gerektiği; somut olayda uyuşturucu madde ticareti yapmak suçundan kolluk görevlilerince yakalanan sanığın, kolluk görevlilerine '...' adına düzenlenmiş, kendi fotoğrafı yapıştırılmış nüfus cüzdanını ibraz etmesi,
şeklindeki eyleminin TCK’nun 268. maddesinde tanımlanan “başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması” suçunu oluşturduğu cihetle mahkemenin suçun sübut bulduğuna ilişkin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak olunmamış, gerçek kimliği olay yerine gelen polis memurlarının yaptığı araştırma sonucunda ortaya çıkan sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde TCK'nun 269/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2014/9127, K. 2015/22964, 2 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama