Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2015/5536 K.2015/32266

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının düzenlediği 12/08/2010 gün ve 2010/22012 esas sayılı iddianame ile sanığın, katılan O..

Y..'a ait ele geçirilemeyen kimliği kullanarak ikametgah ilmuhaberi ile farklı tarihte noter onaylı tescil talepnamesi ile şirket kurup vergi mükellefiyeti tesis etmesi ve yine nüfus cüzdanı suretini noterde onaylattırmaktan ibaret eyleminin kül halinde suç tarihinde yürürlükte olan 765 sayılı TCK’nun 342/1, 80 ve 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nun 204/1,

43/1. maddeleri ve fıkrasında öngörülen zincirleme şekilde resmi belgelerde sahtecilik suçunu oluşturacağı gözetilmeden hüküm kurulması ve yine sanık hakkında suça konu sahte belge sayısı ve çeşitliliği dikkate alınarak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamış olup, sanığa zaten hakettiğinden az miktarda ceza verilmiş olması nedeniyle tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.