KÜNYE
11. Ceza Dairesi 2015/5937 E., 2016/3284 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Nisan 2016
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Resmi belgede sahtecilik
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
311 kelime·2 dk okuma
Suça konu belge aslı üzerinde mahkeme tarafından 30.05.2006 tarihli duruşmada ve heyetimizce temyiz inceleme aşamasında yapılan gözlemde belgenin arka yüzündeki 16.11.2005 tarihli muayene kısmında soğuk mühür bulunduğu görülmekle tebliğnamede bu yönde bozma isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.
5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan yoksunluğun sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün, 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.
5271 sayılı CMK'nun 231/11. maddesinin. "Denetim süresi içinde kasten yeni bir suç işlemesi veya denetimli serbestlik tedbirine ilişkin yükümlülüklere aykırı davranması halinde, mahkeme hükmü açıklar.
Ancak mahkeme, kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumunu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirleyeceği bir kısmının infaz edilmemesine ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vererek yeni bir mahkumiyet hükmü kurabilir." şeklinde düzenlendiği, buna göre anılan madde fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca, cezanın kısmen infazı, ertelenmesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar verilebilmesinin ancak yükümlüklerini yerine getiremeyen sanıklar yönünden mümkün bulunduğu,
bu sebeple daha önce açıklanması geri bırakılan hükmün, denetim srüesi içinde yeniden suç işlemesi nedeniyle açıklanan sanık hakkında CMK'nun 231/11. maddesi uyarınca cezanın kısmen infazına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.
Yargıtay 11. Ceza Dairesi, E. 2015/5937, K. 2016/3284, 7 Nisan 2016 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama