Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2015/7504 K.2015/32041

Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 24.11.2009 gün ve 2009/11-164 Esas, 2009/275 sayılı kararında da belirtildiği üzere, hüküm fıkrasında kanun yollarının süresi, mercii ve şeklinin CMK'nun 232/6. madde ve fıkrasına uygun olarak ve tereddüte mahal vermeyecek biçimde gösterilmesi gerektiği, somut olayda yoklukta verilen hüküm fıkrasında kanun yoluna başvuru süresinin başlangıcı “tefhim veya tebliğ tarihinden itibaren 7 gün” şeklinde tereddüte yer verecek biçimde gösterilmesi nedeniyle sanığın 25.06.2015 havale tarihli temyiz dilekçesinin süresinde olduğu kabul edilip mahkemenin temyiz isteminin reddine dair 26.06.2015 tarihli ek kararı kaldırılarak yapılan incelemede gereği görüşüldü;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi mümkün görülmüştür.