Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/10043 K.2017/7078

1-2006 takvim yılında “muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura kullanmak” ve “sahte fatura kullanmak” suçlarından açılan kamu davasında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi bakımından; sanığın savunmasında ve temyiz dilekçesinde isimleri geçen ....ve ....’ın tanık sıfatıyla dinlenmeleri, suça konu faturaları düzenleyen kişi veya şirket yetkilileri dinlenerek faturaları kime, hangi ticari ilişkiye dayanarak verdikleri konusunda beyanlarının alınması, faturaları düzenleyen mükellefler hakkındaki tüm vergi raporlarının getirtilmesi, raporları uyarınca açılmış dava varsa dosyalarının celp edilip incelenmesi,

bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi, muhteviyatı itibariyle yanıltıcı olduğu kabul edilen faturalarda hangi unsurların gerçeğe aykırı düzenlendiğinin tartışılması ve toplanan tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

a) 26.12.2007 tarih ve 2007-1780/51 sayılı vergi suçu raporunda, sanığın sahte veya muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura kullandığının belirtilmesi bu yönde de 15.04.2008 tarihli iddianame tanzim olunması karşısında, sübutu halinde eylemin TCK'nın 44. maddesi delaletiyle 213 sayılı Yasanın 359/b-1. maddesi kapsamında bulunan sahte fatura kullanma suçunu oluşturacağı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

b) “Muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura kullanmak” ile “muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek” suçlarının ve “sahte fatura kullanmak” ile “sahte fatura düzenlemek” suçlarının birbirinden ayrı ve bağımsız suçlar olduğu gözetilmeden, hükmün gerekçe kısmında “muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura kullanmak” ve “sahte fatura kullanmak” suçlarının sübut bulduğu kabul edildikten sonra hüküm fıkrasında “muhteviyatı itibariyle yanıltıcı fatura düzenlemek” ve “sahte fatura düzenlemek” suçlarından hüküm kurularak hükmün karıştırılması,

c) 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,