Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/10803 K.2018/1584

1-Sahte fatura kullanma suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi, katılan kurumun cevabi müzekkeresinden suça konu faturaların elde edilemediğinin anlaşılması karşısında;

suça konu faturaların zorunlu bilgileri taşıyıp taşımadığının belirlenememesi nedeniyle suçun unsurları itibariyle oluşmayacağı ve sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

2-Kabule göre de; a)Sahte faturaların 2005 takvim yılında kurumlar vergisinde kullanıldığının iddia olunmasına göre “16.04.2006” olan suç tarihinin, gerekçeli karar başlığında “2006” şeklinde eksik gösterilmesi, b)Kasten işlenmiş suçtan dolayı hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olan ve kazanılmış hakka konu edilemeyen 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin uygulanmamış olması,