Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/1157 K.2018/2784

Ek karar; temyiz isteminin reddi

Yokluğunda verilen mahkumiyet hükmüne ilişkin tebligatın sanığın daha önce hükümlü olarak bulunduğu İzmir Açık Ceza İnfaz Kurumu adresine gönderildiği, infaz memurunca tanımadığından iade edilmesi üzerine bu kez aynı adresin MERNİS adresi olduğundan bahisle 04.11.2013 tarihinde cezaevinden çıktığına dair meşruhat verilmesine rağmen Tebligat Kanununun 21/2 maddesi uyarınca tebliğ edilerek kesinleştirildiği anlaşılmakla, tebligatın usulsüz olması nedeniyle temyizin süresinde olduğunun kabulü ile, yerel mahkemenin 30.05.2014 tarih ve 2012/665 Esas, 2013/291 sayılı temyizin reddine ilişkin ek karar kaldırılarak yapılan incelemede:

Adli sicil kaydında tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemiş olması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 Tarih 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suça konu sürücü belgesinin dosyada delil olarak saklanmasına karar verilmesi gerekirken, adli emanetin 2012/211 sırasında kayıtlı belge belgesinin TCK m. 54 uyarınca zoralımına karar verilmesi,