Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/1620 K.2018/3180

Yokluğunda verilen hükmün sanığa 25.03.2014 tarihinde Tebligat Kanununun 21/1. maddesi uyarınca yapılan tebliğ işleminde; sanığın işte olduğunun belirlenmesi, anılan Kanunun “Tebliğ imkansızlığı ve tebellüğden imtina” başlıklı 21. maddesi ve muhatabın adreste oturmasına rağmen tebliğ anında bulunmaması halinde tebliğ memurunun ne şekilde işlem yapması gerektiğini düzenleyen Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 31. maddesinin 1. fıkrasının a bendindeki “Muhatap veya muhatap adına tebligat yapılabilecek kişiler,

o adreste bulundukları halde hiçbirinin tebliğ anında gösterilen adreste mevcut olmamaları.... hallerinden biri gerçekleştiği takdirde tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti veya meclisi üyesinden birine ya da kolluk amir veya memuruna imza karşılığında teslim eder.

Tebliğ memuru, ek-1’de yer alan (2) numaralı örneğe uygun olarak düzenlenen ihbarnameyi gösterilen adresteki kapıya yapıştırır. (a) bendinde belirtilen halin gerçekleşmesi durumunda tebliğ memuru, tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirir” şeklindeki hükmü ile anılan Yönetmeliğin “Tebliğ mazbatasında bulunması gereken bilgiler ve tanzimi” başlıklı 35. maddesinin 1. fıkrasının f bendi uyarınca,

tebliğ mazbatasının “30 uncu ve 31 inci maddelerdeki durumların gerçekleşmesi halinde bu hususlarla ilgili hangi işlemlerin yapıldığını.... içermesi gerektiğine” ilişkin düzenlemesi karşısında; sanığa yapılan tebligat işleminde, muhataba haber vermesi için gösterilen kişinin muhatabın

komşusu olup olmadığı ile imzasının alınmaması veya imzadan imtina etmiş ise bunun tebligat üzerine şerh düşülmemesi nedeniyle usulsüz olup öğrenme üzerine temyizin süresinde yapıldığının kabulü ile yapılan incelemede;

Sanığın 03.02.2013 keşide tarihli 15.850 TL bedelli tamamen sahte olarak oluşturulmuş çeki kullanmak suretiyle üzerine atılı resmi belgede sahtecilik suçunu işlediğinin iddia olunduğu somut olayda; sanığın suça konu çeki adres, telefon ve açık kimlik bilgilerini bilmediği ...’dan aldığını savunması, buna yönelik herhangi bir belge sunamaması ve tanık ismi dahi bildirememesi karşısında; sanığın mahkumiyetine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine dair tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.