Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/2217 K.2018/6703

Ceza yargılamasının amacı, somut gerçeğin ortaya çıkarılması olup Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 14.10.2008 gün ve 49/219 sayılı kararında da açıklandığı üzere; yargılama makamları suç isnadı nedeniyle oluşan uyuşmazlığı çözümlerken ele geçirilen ve kendiliklerinden getirtilen ya da iddia ve savunma doğrultusunda sunulan ve kanıtlama araçlarından olan belgelerin güvenilirliğini de denetlemek durumundadırlar.

Güvenilirliğin denetlenebilmesi için, belgenin aslının veya bunun olanaklı olmaması halinde de aslına uygunluğu yetkili makam veya kişilerce onanmış örnek ya da kopyalarının dosyaya konulması gerekir.

Cumhuriyet Başsavcılıkları ile Adli Yargı İlk Derece Ceza Mahkemeleri Kalem Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 26. maddesinde soruşturmanın, 63.maddesinde ise davaların ayrılması halinde dosyadaki belgelerin onaylı birer örneğinin ayrılan soruşturma evrakına veya dava dosyasına konulacağı belirtilmektedir.

Bu açıklamalar ışığında; başka bir soruşturma ve kovuşturma dosyasından ayrıldığı anlaşılan ve hükme dayanak yapılan soruşturma belgelerinin bir kısmının onaysız fotokopi olduğunun anlaşılmış olması karşısında; bu belgelerin asılları ya da onaylı suretlerinin getirtilerek incelenmesi sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, onaysız olan belgelere dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,