Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/2418 K.2018/2436

Sanığın 2007 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında.

Ziya Paşa Vergi Dairesince hazırlanan 26.05.2009 tarihli vergi tekniği raporunda, sanığın vergi dairesine sunduğu kira kontratının sahte olduğunun tespit edilmesi, işe başlama yoklamasında işyerinde sadece masa sandalye gibi demirbaşların bulunmasına karşın yapılan cironun yüksek olması, sık aralıklarla muhasebeci değiştirilmesi ve bu kişiler tarafından sanığın tanınmadığı yönünde beyanlarda bulunulması,

sanığın da savunmasında atılı suçu işlmediğini, muhasebecisi tarafından dolandırıldığını beyan etmesine karşın kendisini dolandıran muhasebecinin adını bilmediğini söylemesi ve dosya içerisinde suça konu faturaların bulunmadığının anlaşılması karşısında.

213 sayılı VUK'nın 227/3 ve 230. maddelerinde öngörüldüğü üzere, sahte fatura düzenlemek suçunun oluşabilmesi için düzenlenen belgelerin 213 sayılı VUK'nın 230. maddesinde sayılan zorunlu unsurları taşıması gerektiği, aksi takdirde ilgili Kanunun 227/3. maddesine göre hiç düzenlenmemiş sayılacağı cihetle, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi bakımından; suça konu 2007 takvim yılına ait fatura asılları ya da onaylı suretlerinden kanaat oluşturacak sayıda temin edildikten sonra duruşmaya getirtilip incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi,

sanığın savunmalarının denetlenebilmesi için faturalardaki yazı ve imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin de dinlenerek, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, sonucuna göre toplanan tüm delillere göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,