Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/3234 K.2018/813

Yenibosna Vergi Dairesi mükellefi olup toptan iplik ticareti ile iştigal ettiği belirtilen sanığın, gerçek bir mal teslimi veya hizmet ifasında bulunmaksızın 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlediğinin iddia olunması; sanığın suçlamayı kabul etmeyerek, kendisinin sahte fatura düzenlemediğini, ... isimli kişinin kendisini notere götürüp karşılığında 200-300 TL para verdiğini, aynı kişinin kendisini başka şirketlerde de yönetici ve ortak gösterdiğini savunması;

davanın dayanağını oluşturan 04.05.2011 tarih ve VDENR-2011-2149/1 sayılı vergi tekniği raporunda, mükellefin elde ettiği hasılat rakamlarını mevcut işyeri kapasitesi ve iş hacmiyle gerçekleştirmesinin mümkün olmadığının, 10.07.2006 tarihinde yapılan yoklamada işyerinin boş olduğunun belirtilmesi ve dosya içerisinde suça konu faturaların bulunmadığının anlaşılması karşısında.

213 sayılı VUK'nın 227/3 ve 230. maddelerinde öngörüldüğü üzere, sahte fatura düzenlemek suçunun oluşabilmesi için düzenlenen belgelerin 213 sayılı VUK'nın 230. maddesinde sayılan zorunlu unsurları taşıması gerektiği, aksi takdirde ilgili Kanunun 227/3. maddesine göre hiç düzenlenmemiş sayılacağı cihetle, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi bakımından; suça konu fatura asılları ya da onaylı suretlerinin duruşmaya getirtilip incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, faturalardaki yazı ve imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

...’nın açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile sanığın savunması doğrultusunda tanık olarak beyanına başvurulması, faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişilerin de dinlenerek, sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulması, sonucuna göre toplanan tüm delillere göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,