Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/3250 K.2018/1100

Sanık hakkında, gerçek bir mal teslimi veya hizmet ifasında bulunmaksızın 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlediği iddiasıyla açılan kamu davasında; sanığın suçlamayı kabul etmeyerek, şirketi devraldığı ...’nın kendisine herhangi bir fatura vermediğini, sahte fatura düzenlemediğini savunması, adına sahte fatura düzenlenen ...’ın beyanında, sanığı tanımadığını faturaları “...” isminde birinden aldığını söylemesine rağmen, sanığın 2002 yılından itibaren şirket yetkilisi olduğunun belirlenmesi ve dosya içerisinde suça konu faturaların bulunmadığının anlaşılması karşısında.

213 sayılı VUK'nın 227/3 ve 230. maddelerinde öngörüldüğü üzere, sahte fatura düzenlemek suçunun oluşabilmesi için düzenlenen belgelerin 213 sayılı VUK'nın 230. maddesinde sayılan zorunlu unsurları taşıması gerektiği, aksi takdirde ilgili Kanunun 227/3. maddesine göre hiç düzenlenmemiş sayılacağı cihetle; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenebilmesi bakımından, suça konu fatura asılları ya da onaylı suretlerinin duruşmaya getirtilip incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, faturalardaki yazı ve imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

...’nın açık kimlik ve adres bilgilerinin tespiti ile sanığın savunması doğrultusunda tanık olarak beyanına başvurulması, sonucuna göre toplanan tüm delillere göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,