Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/4290 K.2017/749

1-Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında,

mükellef şirket tarafından düzenlenen 2008 ve 2009 takvim yılına ait kanaat oluşturacak sayıda fatura aslı ya da onaylı sureti temin edilip dosya arasına konulması ve incelenerek kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesi, daha sonra ise sahte olduğu iddia olunan faturaları kullanan şirketler hakkında karşıt inceleme raporları düzenlenip düzenlenmediği araştırılarak, kullanan ilgili şirket yetkilileri hakkında dava açılıp açılmadığı araştırılıp, açıldığının tespiti halinde birleştirilmesi,

mümkün olmadığı takdirde, dava dosyaları getirtilip incelenerek bu davayı ilgilendiren delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmesi

2- Kabule göre; 08.02.2013 ve 07.04.2014 tarihli iddianameler ile sanık hakkında 2008-2009 takvim yıllarında sahte fatura düzenlemek ve kullanmak suçlarından dava açıldığı, sahte belge, düzenleme ve sahte belge kullanma suçlarının birbirinden bağımsız ve ayrı suçlar olduğu birinin diğerine dönüşemeyeceği her suçtan ayrı hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden düzenleme ve kullanma suçlarından tek bir mahkumiyet kararı verilerek hükmün karıştırılması,

3- 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,