Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/4551 K.2016/5274

1- Sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun ...

Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında dosya içine faturaların konulmadığı görülmekle; suça konu her iki takvim yılına ilişkin faturalardan kanaat oluşturmaya yetecek sayıda temin edilip incelenerek,

kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadığının tespit edilmesinden sonra sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yetinilerek mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Şirketin resmi yetkilisi olan...'ın .... Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/154 Esas, 2011/584 Karar sayılı hükmüyle hakkında verilen beraat kararının dairemizin 14.05.2014 tarih, 2012/26109 Esas, 2014/9354 Karar sayılı ilamıyla onandığı görülmekle, bu dava dosyasındaki, temyize konu davayı ilgilendiren deliller dosya içeriğine alınmadan hüküm kurulması yasaya aykırı,

3- Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan yoksunluğun sanığın sadece kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilme tarihine kadar diğer haklar yönünden infazın tamamlanmasına kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinin Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte infaz aşamasında yeniden değerlendirilmesi,