Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/4742 K.2016/6262

...... Ltd. Şti'nin temsilci olan ve 2005/2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği ileri sürülen sanığın, anılan şirketin yetkilisi olmadığını, bu şirkette 2004-2005 takvim yıllarında işe girdiğini, kendisine genel vekaletname imzalatıp, nüfus cüzdanını alarak sigortalı yapacaklarını söylediklerini, çek ve senetleri bankaya götürerek tahsili için aracı olduğunu savunması,

şirket hakkında yapılan yoklamaların bir kısmında, sanığın müdür sıfatıyla imzasının bulunmasına rağmen, bir kısmında ise vergi denetmenince VDENR-2009-937/10 sayılı vergi tekniği raporunda tespit edildiği üzere, şirket adına vekil sıfatıyla hareket eden ve sahte nüfus cüzdanı kullandığı ileri sürülen ... tarafından verilen vekaletnameye istinaden, aynı zamanda şirketin muhasebecisi de olan ...'ın imzasının bulunması, gerek dosya içerisindeki yoklamalardan gerekse işe giriş bildirgeleri vs. belgelerden şirketin gerçek bir faaliyeti olabileceğine dair emareler bulunması; sahte fatura düzenleme suçunda suçun maddi konusunun fatura olması,

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanun'un Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından, hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de faturaların Vergi Usul Kanunu'nun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için; suça konu faturalardan birkaçının asılları veya onaylı suretleri getirtilip incelenerek,

kanunda öngörülen şekil şartlarını taşıyıp taşımadıklarının tespit edilmesinden sonra, faturaları kullanan firmalar hakkında düzenlenen varsa vergi raporlarının, karşıt inceleme tutanaklarının aslı veya onaylı örnekleri getirtilerek, bu firmalar ve şahıslar hakkında sahte fatura kullanmak suçundan dava açılıp açılmadığı, açılmışsa akibeti araştırılıp bu dava ile birleştirilememesi halinde, dava dosyaları celp edilip özetinin duruşma tutanağına geçirilip, bu davayı ilgilendiren ve sahteliği belirleyen delillerin onaylı örneklerinin dava dosyasına intikal ettirilmesi,

faturaların gerçek alım satım karşılığı olup olmadığının, mal ve para akışını gösteren sevk ve taşıma irsaliyeleri, teslim tesellüm belgeleri, bedellerinin ödendiğine ilişkin ticari teamüle uygun kanıtlama yeteneği olan geçerli ödeme belgeleri ve satıcının kasasına ya da banka hesabına girip girmediğinin tespiti ile, faturaları düzenleyen mükellefin yeterli üretimi, mal girişi ya da stoğu olup olmadığı da dikkate alınarak faturaları kullanan kişi ve şirketler ile sanıkların ticari defter ve belgeleri üzerinde karşılaştırmalı bilirkişi incelemesi yaptırılarak,

suça konu faturaları kullanan şirket yetkililerinin faturaları kimden, hangi ticari ilişkiye dayanarak aldıkları konusunda beyanlarının alınması ile gerektiğinde, şirket adına düzenlenen belgelerdeki sanığa atfen atılan imzalar ile faturalar üzerindeki imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı konusunda da bilirkişi raporu da alınarak sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2. Kabule göre de;

5237 sayılı TCK’nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde yer alan haklardan yoksunluğun sanığın kendi alt soyu dışındaki kişiler üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden hapis cezasının infazı tarihine kadar uygulanması gerektiğinin gözetilmemesinin Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,