Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/5300 K.2018/10139

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine göre sanıkların yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Mersin Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 08.06.2012 tarih ve 2012/3836 sayılı iddianamesi ile sanıklar hakkında 25.02.2008-31.03.2009 tarihleri arasında sahte belge düzenlemek suçundan, VUK'un 359/b-1. Maddesi uyarınca cezalandırılmaları talebiyle kamu davası açılmasına rağmen, sanıklara 213 sayılı VUK'un 359/b ve 5237 sayılı TCK'nin 43. maddesinin her takvim yılı için ayrı ayrı olmak üzere iki kez uygulanabilmesi için 5271 sayılı CMK’nin 226. maddesi uyarınca ek savunma hakkı verilmeden yazılı şekilde uygulama yapılmak suretiyle savunma haklarının kısıtlanması,

2- Hüküm fıkrasında uygulama maddesinin, 5728 sayılı yasanın 276. maddesiyle değişik 213 sayılı VUK'un 359/b maddesinde yerine, 213 sayılı VUK'un 359/b-2. maddesi olarak hatalı gösterilmesi,

3- 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,