Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/5876 K.2018/1282

Şişli Cumhuriyet Başsavcılığının 21.09.2010 tarih ve 2010/25447 esas sayılı iddianamesi ile, sanıkların şirketi temsil ve ilzama yetkili oldukları dönemler itibariyle sorumlulukları belirtilmeden 2005 ve 2006 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediklerinin iddia olunduğu anlaşılmakla, yapılan incelemede:

I-Sanıklar hakkında 2006 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat kararına ilişkin katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II-Sanıklar hakkında 2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek suçundan verilen beraat kararına ilişkin katılan vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanıklara yüklenen “2005 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun suç tarihinde yürürlükte bulunan 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 359/b-1 maddesinde öngörülen cezasının miktarına göre, tabi olduğu 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları üzerine, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,