Yargıtay 11. Ceza Dairesi E.2016/6437 K.2017/2625

Sanık hakkında 2005, 2006 ve 2007 takvim yıllarında sahte fatura düzenlediği iddiası ile açılan kamu davasında, sanığın, duruşmada, eşinin hasta olması sebebiyle şirketin devrini üstüne yaptığını, ancak şirket işleriyle bir ilgisinin bulunmadığını belirterek suçlamayı kabul etmemesi,

sahte fatura düzenlemek suçunda suçun maddi konusunun fatura oluşu, 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 227. maddesinin 3. fıkrasındaki ''Bu Kanuna göre kullanılan veya bu Kanunun Maliye ve Gümrük Bakanlığına verdiği yetkiye dayanılarak kullanma mecburiyeti getirilen belgelerin, öngörülen zorunlu bilgileri taşımaması halinde bu belgeler vergi kanunları bakımından hiç düzenlenmemiş sayılır'' şeklindeki düzenlemeye göre de alım satım ya da hizmet ifasının belgesi olan faturaların Vergi Usul Kanununun 230. maddesinde öngörülen zorunlu bilgileri içermesinin gerekmesi karşısında;

gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilmesi ve zamanaşımı hükümlerinin belirlenebilmesi bakımından; sahte düzenlendiği iddia olunan 2005, 2006 ve 2007 yıllarına ait faturaların aslı veya onaylı örnekleri dosya içerisine alınarak, vergi raporu kapsamından şirketin yüzde elli hisseyle ortağı olarak gözüken...’in açık kimlik ve adres bilgileri tespit edilerek olayla ilgili beyanının alınması, faturaların sanık tarafından düzenlenip düzenlenmediğinin ve sanık savunmasının doğruluğunun tespiti bakımından, ele geçen faturalardaki yazı ve imzaların sanık ve bu kişiler eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılması,

gerektiğinde faturaları kullanan şirket yetkilileri veya kişiler de dinlenerek sözü edilen faturaları hangi hukuki ilişkiye dayanarak kimden aldıkları ve sanığı tanıyıp tanımadıklarının sorulmasından sonra toplanan deliller bir bütün halinde değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,